Μπορώ ν αντισταθώ στα πάντα, εκτός από τον πειρασμό.Όσκαρ Ουάιλντ
Της νύχτας οι κραυγές
Είναι της νύχτας οι κραυγές
Πυρακτωμένες μαχαιριές
Και τεμαχίζουν τη σιωπή
Που 'χει κυκλώσει τη ψυχή
Φωνάζω μήπως ακουστώ
Το χέρι απλώνω να πιαστώ
Μα μες στης πόλης τα κελιά
Βρίσκω μονάχα μοναξιά
Κι απόψε με στοιχειώσανε τα λόγια μου
Τα λόγια που δεν πρόλαβα να πω
Κρατάω μυστική τη στεναχώρια μου
Πιστεύοντας πως έτσι θα σωθώ
Το νιώθω πως με πνίγουνε οι λέξεις μου
Οι λέξεις που στο στόμα μου κρατώ
Σκληρές σαν εφιάλτες πια οι σκέψεις μου
Μ' αλλάζουνε δίχως να το ζητώ
Σκαλώνει ο χρόνος στις σκιές
Οι ώρες φαίνονται πολλές
Χτυπά στους τοίχους η φωνή
Και επιστρέφει πιο κενή
Μοιάζει με κλάμα η ηχώ
Να την αντέξω δεν μπορώ
Όσο κι αν κλείνω τα αυτιά
Αυτή περνά μες στη καρδιά
Σχόλια